GAZETA OLSZTYŃSKA. 17-letni Rafał Kierc to jedno z największych objawień polskiej sceny BMX. Kilka dni temu nastolatek z Olsztyna zajął 11 miejsce na świecie! A dziś nam opowiada o swojej pasji i niebezpieczeństwach, jakie się z nią wiążą.

— Kilka dni temu w Kolonii zająłeś 11 miejsce w imprezie pod nazwą BMX Masters. To podobno nieoficjalne mistrzostwa świata, więc można powiedzieć, że mamy w Olsztynie jednego z najlepszych zawodników BMX na świecie! 
— Spokojnie, jeszcze dużo, dużo treningów przede mną i do najlepszego mi daleko. Startuję amatorsko, ale marzy mi się, by występować jako profesjonalista. Na razie po prostu jeżdżę i sprawia mi to ogromną przyjemność.

— Ilu zawodników uczestniczyło w zawodach, w których odniosłeś sukces? 
— W ścisłym finale było ponad 20 zawodników, a w ogóle w zawodach startowało 86 osób, bo wcześniej czterech chłopaków „rozsypało się” na treningach. Na początku za wielki, ogromny wręcz sukces uważałem wejście do finału. Myślałem tylko o tym. By wejść do finału, od początku dawałem z siebie wszystko. I choć nie było łatwo, udało się! Ale poziom był naprawdę wysoki. 

— Długo jeździsz wyczynowo na rowerze? 
— Na BMX jeżdżę dopiero od… dwóch lat. Na rowerze w ogóle zacząłem jeździć jakieś sześć lat temu. Do jazdy na rowerze zachęciło mnie powstanie w Olsztynie skateparku. Najpierw przyglądałem się innym, a potem sam zacząłem z niego korzystać.

— Co jest pasjonującego w takiej jeździe wyczynowej? 
— To, że wszystko zależy od ciebie. Czy polecisz wysoko, czy nisko, czy zrobisz w powietrzu taką ewolucję, czy inną... Uwielbiam tę swobodę w locie. Naprawdę czuję się wtedy jak… ptak. — To chyba nie jest zbyt bezpieczny sport? — W drugim przejeździe w finałach BMX Masters próbowałem salta do przodu. Nie wyszło i wylądowałem na… twarzy. Przesunąłem sobie żuchwę, rozciąłem brodę i dosyć mocno porysowałem twarz. Powoli wracam już jednak do jazdy. Kiedyś miałem jeszcze poważniejszą kontuzję, bo dwa lata temu, gdy zaczynałem, miałem wieloodłamowe złamanie obojczyka. Poza tym skręcenia, wybicia… Ale to już nic poważnego. 

— Z jazdy na BMX można się utrzymywać? 
— W Polsce jest to bardzo trudne. W Anglii czy w Stanach Zjednoczonych z uprawiania tego sportu można się utrzymać i to na niezłym poziomie. W Polsce też zaczynamy jednak coraz bardziej istnieć w tym świecie rowerowym i jest coraz lepiej. Mamy więcej imprez, zawodów. 

— W Olsztynie jest gdzie jeździć? 
— Jest jeden tor w lesie i skatepark. Niestety odkryty. Zimą, jesienią, a często nawet wiosną jest on przez to wyłączony z użycia. Jak pada deszcz, to przecież nie pójdziemy jeździć na mokrym asfalcie i drewnie, bo po prostu wszystko się wtedy ślizga. Wydaję wtedy mnóstwo kasy na wyjazdy na treningi do Białegostoku albo Wrocławia, gdzie są naprawdę dobre obiekty. 

— Za tobą wielki sukces. Jakie są twoje kolejne cele? 
— Najbliższe plany to kolejne zawody Pucharu Polski w Szklarskiej Porębie, a potem Baltic Games, czyli największe zawody w Polsce, które odbędą się pod koniec sierpnia w Trójmieście. 

BMX (ang. Bicycle Moto Cross) — nazwa roweru i rodzaju kolarstwa, które zostało zapoczątkowane w USA w latach 70. W latach 80 jego popularność przyćmiły rowery górskie oraz rowery trialowe, dające możliwość pokonywania znacznie trudniejszych tras. BMX jest jednak wciąż bardzo popularny w USA, Kanadzie i Australii. Od 2008 roku sport ten jest rozgrywany na Igrzyskach Olimpijskich.

fot. Archiwum prywatne

źródło: Gazeta Olsztyńska